۱۰۰ هزار تومان هدیهٔ ثبت‌نام، تا ۱ میلیونبا ثبت‌نام گردونهٔ هدیه را بچرخان: دست‌کم ۱۰۰٬۰۰۰ تومان و تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان اعتبار هدیه، بدون کارت بانکیگردونهٔ هدیه۱ میلیون برای تو، ۱ میلیون برای دوستتدوستانت را دعوت کن: برای هر دوستی که فعال شود ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان اعتبار هدیه می‌گیری و خودش هم ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ تومانجوایز
1xAi
علوم تجربی نهم · فصل ۱۰

خلاصه درس فصل ۱۰ علوم نهم؛ درسنامه و نکات مهم

«نگاهی به فضا»، فصل ۱۰ کتاب علوم تجربی نهم، صفحهٔ ۱۰۷ تا ۱۲۰، پایهٔ نهم: ۶ درس، هر کدام با توضیح مفاهیم، مثال حل‌شده و نکات مهم.

این درسنامه را هوش مصنوعی 1xAi از روی صفحه‌های همان درس در کتاب درسی نوشته است (برچسب «تولید هوش مصنوعی»). کنار توضیح‌ها شمارهٔ صفحهٔ کتاب آمده تا با کتاب مقایسه کنی، و مثال حل‌شدهٔ هر درس یک بار دیگر جداگانه حل و بررسی شده؛ مثالی که درست درنیامده حذف شده است.

درس ۱ · صفحهٔ ۱۰۷ تا ۱۱۰ · حدود ۱۳ دقیقه · تولید هوش مصنوعی

علم نجوم

در این درس یاد می‌گیری ابزارهای رصد چه نقشی در پیشرفت نجوم داشته‌اند، کهکشان چیست و سامانهٔ خورشیدی چه جایگاهی در راه شیری و کیهان دارد.

پیش از شروع

اگر می‌توانستیم از سامانهٔ خورشیدی خیلی دور شویم و از بیرون به آن نگاه کنیم، آیا تمام کهکشان راه شیری را دیده بودیم؟

نه؛ سامانهٔ خورشیدی فقط بخش بسیار کوچکی از کهکشان راه شیری است. خود راه شیری هم تنها یکی از میلیاردها کهکشان کیهان است؛ شناخت این دنیای بزرگ با مشاهدهٔ آسمان و پیشرفت ابزارهای نجومی گسترش یافته است.

از مشاهده تا اندازه‌گیری

از مشاهده تا اندازه‌گیری

تا به حال ستاره‌ای را نزدیک افق و ستاره‌ای دیگر را بالای سرت دیده‌ای؟ گفتنِ «این یکی بالاتر است» یک مشاهده است؛ اما برای مقایسهٔ دقیق، باید اندازه‌گیری کنیم. علم نجوم با مشاهده و مطالعهٔ اجرام آسمانی پیش می‌رود.

منجمان ایرانی و مسلمان برای دقیق‌تر شدن این مطالعه‌ها، ابزار می‌ساختند، رصدخانه برپا می‌کردند و نتیجهٔ رصدها را در جدول‌های نجومی ثبت می‌کردند. یکی از ابزارهای آن‌ها اسطرلاب بود که برای تعیین زاویهٔ ارتفاع ستاره‌ها به کار می‌رفت.

زاویهٔ ارتفاع یعنی زاویهٔ میان راستای افق و جهت نگاه ما به ستاره. مثلاً وقتی از داخل نیِ یک اسطرلاب ساده به ستاره نگاه می‌کنی، نخ و وزنه به خواندن این زاویه کمک می‌کنند. دقت کن: این ابزار نشان نمی‌دهد ستاره چقدر از زمین دور است؛ بلکه مشخص می‌کند آن را با چه زاویه‌ای بالاتر از افق می‌بینیم.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۰۸

ابزار بهتر، شناخت بیشتر

ابزار بهتر، شناخت بیشتر

اگر نوشته‌ای دور از تو باشد، شاید آن را ببینی اما نتوانی بخوانی. ابزار مناسب کمک می‌کند جزئیاتی را تشخیص بدهی که چشم به‌تنهایی نمی‌بیند. در مطالعهٔ آسمان هم بهتر شدن ابزارها، شناخت ما را بیشتر کرده است.

در رصدخانهٔ مراغه، که به همت خواجه نصیرالدین طوسی ساخته شد، منجمان محیطی برای رصد و پژوهش داشتند. بعدها گالیله با استفاده از تلسکوپ، راه تازه‌ای برای مشاهدهٔ دقیق‌تر آسمان باز کرد. تلسکوپ نور بیشتری نسبت به چشم جمع می‌کند؛ بنابراین می‌توان با آن اجرام کم‌نورتر و جزئیات بیشتری را دید.

با پیشرفت ابزارها، دامنهٔ پژوهش‌های نجومی هم گسترده‌تر شد: منجمان فقط به مطالعهٔ سامانهٔ خورشیدی محدود نماندند و توانستند فضاهای کهکشانی را هم بررسی کنند. امروزه نیز تجهیزات پیشرفته کمک می‌کنند اطلاعات تازه‌ای از جهان به دست آوریم؛ هرچند هنوز ناشناخته‌های زیادی باقی مانده است.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۰۹

کهکشان چیست؟

کهکشان چیست؟

وقتی نام «کهکشان» را می‌شنوی، شاید فقط تعداد بسیار زیادی ستاره را تصور کنی. اما ستاره‌ها همهٔ ماجرا نیستند! کهکشان مجموعه‌ای عظیم از ستارگان، گازها، گردوغبار و فضای بین‌ستاره‌ای است. پس فاصله‌های میان ستاره‌ها هم بخشی از این مجموعه‌اند؛ کهکشان فقط نقاط روشن آن نیست.

چه چیزی این مجموعهٔ عظیم را کنار هم نگه می‌دارد؟ جاذبهٔ گرانشی متقابل؛ یعنی اجزای کهکشان یکدیگر را با نیروی گرانش جذب می‌کنند. همان‌طور که کشش گرانشی زمین باعث افتادن توپ می‌شود، گرانش در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر هم نقش دارد و اجزای کهکشان را کنار هم نگه می‌دارد.

بنابراین، برای شناخت کهکشان دو نکته را به یاد بسپار: هم از چه چیزهایی تشکیل شده است و هم چه نیرویی اجزایش را کنار هم نگه می‌دارد.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۰

نشانی ما در کیهان

نشانی ما در کیهان

وقتی نشانی خانه‌ات را می‌نویسی، نام کوچه، شهر و کشور را کنار هم می‌آوری. برای پیدا کردن جای خودمان در فضا هم می‌توانیم از چنین نشانی‌ای کمک بگیریم:

زمین ← سامانهٔ خورشیدی ← کهکشان راه شیری ← کیهان

این پیکان‌ها یعنی هر کدام، بخشی از مجموعهٔ بعدی است. زمین در سامانهٔ خورشیدی قرار دارد؛ اما سامانهٔ خورشیدی تمام راه شیری نیست، بلکه فقط بخش بسیار کوچکی از آن است. خود راه شیری هم تمام جهان نیست؛ کیهان میلیاردها کهکشان دارد و راه شیری یکی از آنهاست.

حالا به پرسش آغاز درس برگردیم: فقط بیرون رفتن از سامانهٔ خورشیدی به معنای بیرون رفتن از راه شیری نیست؛ همان‌طور که بیرون رفتن از خانه، لزوماً به معنای بیرون رفتن از شهر نیست!

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۰

مثال حل‌شده

دوستی می‌گوید: «امشب چند ستاره را دیدم؛ پس تمام کهکشان راه شیری را دیده‌ام!» چگونه با استفاده از مفهوم کهکشان، اشتباه او را توضیح می‌دهی؟

  1. ابتدا مشخص می‌کنیم که ادعای دوستمان دربارهٔ دیدن «تمام» یک کهکشان است، نه فقط چند جرم آسمانی.

  2. کهکشان تنها چند ستاره نیست؛ مجموعه‌ای عظیم از ستارگان، گازها، گردوغبار و فضای بین‌ستاره‌ای است.

  3. دیدن چند عضو یک مجموعه، مانند دیدن چند خانه از یک شهر، به معنای دیدن همهٔ آن مجموعه نیست.

  4. پس مشاهدهٔ چند ستاره کافی نیست تا بگوییم تمام راه شیری و همهٔ اجزای آن را دیده‌ایم.

جواب: نه؛ دیدن چند ستاره به معنای دیدن تمام راه شیری نیست، چون کهکشان مجموعه‌ای بسیار بزرگ‌تر و شامل اجزای دیگری مانند گاز و گردوغبار است.

نکات مهم

  • نجوم با مشاهده و اندازه‌گیری پیش می‌رود و ابزارهایی مانند اسطرلاب و تلسکوپ، همراه با رصدخانه‌ها، شناخت ما از فضا را گسترش داده‌اند.
  • کهکشان مجموعه‌ای عظیم از ستارگان، گازها، گردوغبار و فضای بین‌ستاره‌ای است که گرانش اجزای آن را کنار هم نگه می‌دارد.
  • سامانهٔ خورشیدی بخش کوچکی از راه شیری است و راه شیری تنها یکی از میلیاردها کهکشان کیهان است.

تمرین تعاملی این درس (رایگان)تمرین تعاملی این درس

درس ۲ · صفحهٔ ۱۱۰ تا ۱۱۱ · حدود ۱۰ دقیقه · تولید هوش مصنوعی

ستارگان

در این درس یاد می‌گیری جایگاه خورشید را در کیهان توضیح بدهی، فاصله‌های فضایی و سرچشمهٔ انرژی خورشید را بشناسی و کاربرد صورت‌های فلکی و موانع دیدن آن‌ها را بیان کنی.

پیش از شروع

وقتی به خورشید نگاه می‌کنیم، آن را همان‌طور که همین حالا هست می‌بینیم یا تصویری از گذشته‌اش را؟

نور برای رسیدن از خورشید به زمین، حدود هشت دقیقه و بیست ثانیه در راه است. پس نوری که اکنون از خورشید دریافت می‌کنیم، خبرِ چند دقیقه پیش آن را به ما می‌رساند؛ دیدن ستاره‌ها، به‌نوعی نگاه‌کردن به گذشته است.

خانهٔ ما در کیهان

خانهٔ ما در کیهان

اگر بخواهی نشانی خانه‌ات را بدهی، از نام شهر، محله و کوچه کمک می‌گیری. برای پیدا کردن جای زمین در کیهان هم می‌توانیم نشانی آن را در چند مجموعهٔ بزرگ‌تر دنبال کنیم.

زمین در سامانهٔ خورشیدی قرار دارد و سامانهٔ خورشیدی، بخش بسیار کوچکی از کهکشان راه شیری است. اما کهکشان فقط مجموعه‌ای از ستاره‌ها نیست؛ گازها، گردوغبار و فضای میان ستاره‌ها هم جزو آن‌اند. نیروی گرانش متقابل، یعنی کشش اجزای کهکشان به یکدیگر، آن‌ها را در کنار هم نگه می‌دارد.

راه شیری هم همهٔ جهان نیست! این کهکشان، خودش بخش کوچکی از کیهان است؛ کیهانی که میلیاردها کهکشان دارد. پس نشانی ما از کوچک‌تر به بزرگ‌تر چنین است:

زمین ← سامانهٔ خورشیدی ← کهکشان راه شیری ← کیهان

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۰

خورشید هم یک ستاره است

خورشید هم یک ستاره است

ستاره‌ها فقط نقطه‌های روشن آسمان شب نیستند؛ خورشید هم یک ستاره است! خورشید نزدیک‌ترین ستاره به زمین و تنها ستارهٔ سامانهٔ خورشیدی است. نزدیک‌تر بودنش به ما باعث می‌شود آن را بسیار بزرگ‌تر و درخشان‌تر از ستاره‌های دیگر ببینیم.

نور و گرمای خورشید برای زندگی ما ضروری‌اند. مثلاً وقتی لباس خیس را در آفتاب پهن می‌کنی، انرژی خورشید به خشک‌شدن آن کمک می‌کند. گیاهان هم برای غذاسازی به نور خورشید نیاز دارند.

آیا ستاره‌ها همیشه به همین شکل می‌مانند؟ نه؛ آن‌ها متولد می‌شوند، در طول زندگی تغییر می‌کنند و سرانجام می‌میرند. البته این تغییرها در مقیاس میلیاردها سال رخ می‌دهند، نه در چند روز یا چند سال. پس ثابت به نظر رسیدن خورشید در زندگی روزمرهٔ ما، به معنی تغییر نکردن آن نیست.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۰

اندازه‌گیری فاصله‌های فضایی

اندازه‌گیری فاصله‌های فضایی

برای گفتن فاصلهٔ دو شهر، کیلومتر مناسب است؛ اما فاصله‌های فضایی آن‌قدر بزرگ‌اند که به مقیاس‌های بزرگ‌تری نیاز داریم.

واحد نجومی بر پایهٔ فاصلهٔ زمین تا خورشید تعریف می‌شود: هر 11 واحد نجومی تقریباً برابر با 150150 میلیون کیلومتر است. پس اگر فاصله‌ای را 22 واحد نجومی بگوییم، یعنی حدود دو برابر فاصلهٔ زمین تا خورشید است.

برای فاصله‌های بسیار دورتر، مانند فاصلهٔ ستاره‌ها، از سال نوری استفاده می‌کنیم؛ یعنی مسافتی که نور در مدت یک سال می‌پیماید. حواست باشد: با اینکه در نامش «سال» آمده، سال نوری واحد فاصله است، نه زمان؛ درست مثل اینکه بگوییم «مسافتی که در یک ساعت پیاده‌روی طی می‌کنی».

نور خورشید هم برای رسیدن به زمین به زمان نیاز دارد: حدود هشت دقیقه و بیست ثانیه. پس نور خورشیدی که اکنون به چشم ما می‌رسد، کمی پیش‌تر از خورشید جدا شده است؛ ما تصویری از گذشتهٔ نزدیک خورشید را می‌بینیم.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۰

سرچشمهٔ انرژی خورشید

سرچشمهٔ انرژی خورشید

خورشید چگونه این‌همه نور و گرما تولید می‌کند؟ خورشید کره‌ای بسیار بزرگ از گازهای بسیار داغ است؛ نه یک تکه زغالِ روشن! بیشتر مواد سازندهٔ آن هیدروژن و هلیم هستند و سهم هیدروژن از همه بیشتر است.

در خورشید، هیدروژن پیوسته به هلیم تبدیل می‌شود. این فرایند با کاهش جرم و آزادشدن انرژی همراه است؛ یعنی بخشی از جرم به انرژی تبدیل می‌شود. این انرژی به شکل نور و گرما منتشر می‌شود و بخشی از آن به زمین می‌رسد. گرمایی که در یک روز آفتابی روی پوستت احساس می‌کنی، از همین فرایند سرچشمه می‌گیرد.

پس برای توضیح سرچشمهٔ انرژی خورشید، این زنجیره را به یاد بسپار: تبدیل هیدروژن به هلیم ← کاهش جرم و آزادشدن انرژی به صورت نور و گرما. این تغییرها بخشی از زندگی خورشید هستند؛ خورشید همیشگی و بدون تغییر نیست.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۱

شکل‌ها و نشانه‌های آسمان

شکل‌ها و نشانه‌های آسمان

تا حالا در شکل ابرها، چهره یا حیوانی پیدا کرده‌ای؟ انسان‌ها با نگاه‌کردن به ستاره‌ها هم شکل‌هایی در ذهن ساخته‌اند. به این الگوهای ظاهری ستارگان، صورت فلکی می‌گویند؛ مانند دب اکبر و دب اصغر. این نام‌گذاری به معنی وجود یک حیوان واقعی در آسمان نیست!

همهٔ صورت‌های فلکی را نمی‌توان در هر زمان و هر جای آسمان دید. هرکدام در زمان مشخص و موقعیت مناسبی دیده می‌شوند. همین نظم به مردم گذشته کمک می‌کرد از آن‌ها مانند تقویم استفاده کنند. ستاره‌ها و صورت‌های فلکی برای جهت‌یابی در شب هم کاربرد دارند.

برای رصد، فقط دانستن زمان و موقعیت کافی نیست؛ آسمان هم باید مناسب باشد. نور فراوان چراغ‌های شهر، دیدن ستاره‌ها را دشوار می‌کند؛ به این پدیده آلودگی نوری می‌گویند. آلودگی هوا و ابرها نیز مانع رصد می‌شوند. پس اگر در شهر ستاره‌های کمی می‌بینی، لزوماً به این معنی نیست که ستاره‌های کمتری در آسمان وجود دارند.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۱

مثال حل‌شده

نور خورشید در مدت 8 دقیقه8\ \text{دقیقه} و 20 ثانیه20\ \text{ثانیه} به زمین می‌رسد. اگر تندی نور را 300,000 کیلومتر بر ثانیه300{,}000\ \text{کیلومتر بر ثانیه} بگیریم، فاصلهٔ تقریبی زمین تا خورشید چقدر است؟

  1. چون تندی بر حسب کیلومتر بر ثانیه داده شده است، ابتدا زمان را به ثانیه تبدیل می‌کنیم: t=(8×60)+20=500 ثانیهt=(8\times60)+20=500\ \text{ثانیه}.

  2. رابطهٔ مسافت با تندی و زمان را می‌نویسیم: d=v×td=v\times t.

  3. مقدارها را جای‌گذاری می‌کنیم: d=300,000×500=150,000,000 کیلومترd=300{,}000\times500=150{,}000{,}000\ \text{کیلومتر}.

  4. این فاصله حدود یک واحد نجومی است؛ همچنین می‌فهمیم نوری که اکنون از خورشید دریافت می‌کنیم، 500 ثانیه500\ \text{ثانیه} پیش از آن جدا شده است.

جواب: فاصلهٔ تقریبی زمین تا خورشید برابر با 150,000,000 کیلومتر150{,}000{,}000\ \text{کیلومتر}، یعنی حدود یک واحد نجومی است.

نکات مهم

  • سامانهٔ خورشیدی بخش کوچکی از کهکشان راه شیری است و خورشید، تنها ستارهٔ این سامانه، با تبدیل هیدروژن به هلیم و کاهش جرم، انرژی آزاد می‌کند.
  • واحد نجومی فاصلهٔ تقریبی زمین تا خورشید است و سال نوری مسافتی است که نور در یک سال می‌پیماید؛ پس هر دو واحد فاصله‌اند.
  • صورت‌های فلکی الگوهای ظاهری ستارگان و راهنمای زمان و جهت‌اند، اما مشاهدهٔ آن‌ها به زمان، موقعیت و موانعی مانند آلودگی نوری، آلودگی هوا و ابر بستگی دارد.

تمرین تعاملی این درس (رایگان)تمرین تعاملی این درس

درس ۳ · صفحهٔ ۱۱۱ تا ۱۱۴ · حدود ۱۵ دقیقه · تولید هوش مصنوعی

صورت‌های فلکی

در این درس یاد می‌گیری سرچشمهٔ انرژی خورشید را توضیح بدهی، با ستارگان و سایه‌ها جهت‌یابی کنی، از جدول میل قبله استفاده کنی و اعضا و خاستگاه سامانهٔ خورشیدی و ویژگی‌های سیاره‌ها را بشناسی.

پیش از شروع

اگر در یک سفر قطب‌نما نداشته باشی، چطور می‌توانی با کمک آسمان، هم شب و هم روز جهت شمال و جنوب را پیدا کنی؟

شب می‌توانی با پیدا کردن ستارهٔ قطبی، جهت شمال را تشخیص بدهی. روز هم با دنبال کردن تغییر سایهٔ یک میله می‌توانی راستای شمال و جنوب را پیدا کنی؛ پس آسمان فقط تماشایی نیست، راهنما هم هست!

انرژی خورشید از کجاست؟

انرژی خورشید از کجاست؟

گرمای آفتاب روی پوستت را حس کرده‌ای؟ این گرما از خورشیدی می‌رسد که کره‌ای عظیم از گازهای بسیار داغ است؛ جرم آن حتی چند صد برابر مجموع جرم سیاره‌های سامانهٔ خورشیدی است.

بیشترِ خورشید از هیدروژن و هلیم ساخته شده است. درون خورشید، هیدروژن پیوسته به هلیم تبدیل می‌شود. نکتهٔ مهم این است که در این فرایند، مقداری از جرم به انرژی تبدیل می‌شود؛ انرژی‌ای که به صورت گرما و نور آزاد می‌شود. پس خورشید مثل بخاریِ خانه با سوزاندن سوخت معمولی گرم نمی‌ماند.

این تبدیل همراه با کاهش جرم و تولید انرژی به صورت گرما و نور است.

نور و گرمایی که به زمین می‌رسند، بخشی از همین انرژی‌اند؛ مثلاً نور خورشید به گیاهان کمک می‌کند غذاسازی کنند. برای به‌خاطر سپردن سرچشمهٔ این انرژی، این زنجیره را مرور کن: تبدیل هیدروژن به هلیم ← کاهش جرم و آزاد شدن انرژی.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۱

از صورت فلکی تا پیدا کردن شمال

از صورت فلکی تا پیدا کردن شمال

تا حالا با وصل کردن چند نقطه، شکل یک حیوان یا وسیله را ساخته‌ای؟ صورت‌های فلکی هم الگوهایی هستند که از دید ما، با کنار هم قرار گرفتن ظاهری ستارگان شکل می‌گیرند. این الگوها در زمان‌ها و موقعیت‌های مشخصی دیده می‌شوند؛ برای همین در گذشته به تشخیص زمان سال هم کمک می‌کردند.

برای پیدا کردن شمال در شب، اول باید آسمان مناسبی داشته باشی: نور زیاد شهر، آلودگی هوا و ابرها دیدن ستارگان را دشوار می‌کنند. نور فراوان چراغ‌ها که مانع خوب دیدن ستارگان می‌شود، آلودگی نوری نام دارد.

در آسمان صاف و تاریک، دب اکبر را پیدا کن. مطابق شکل کتاب، خطی از ستارهٔ ششم به هفتم در نظر بگیر و آن را در همان جهت، حدود 55 برابر فاصلهٔ آن دو ادامه بده؛ به ستارهٔ قطبی می‌رسی که در انتهای دم دب اصغر قرار دارد. لازم نیست دنبال پرنورترین ستاره بگردی؛ ستارهٔ قطبی چندان پرنور نیست. رو به آن بایست: شمال روبه‌روی تو و جنوب پشت سرت است.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۲

سایه‌ها و جهت قبله

سایه‌ها و جهت قبله

اگر روز باشد، چطور جهت را پیدا کنیم؟ در یک جای آفتابی، میله‌ای را عمود بر زمین نصب کن و دایره‌ای به مرکز پای میله بکش. حالا باید جای نوک سایه را در دو زمان پیدا کنی:

  • صبح: وقتی نوک سایه روی دایره افتاد، همان نقطه را علامت بزن.
  • بعدازظهر: وقتی نوک سایه دوباره به دایره رسید، نقطهٔ دوم را علامت بزن.

این دو سایه هم‌اندازه‌اند؛ چون طول هر دو برابر شعاع دایره است. دو علامت را به هم وصل کن، وسط این پاره‌خط را پیدا کن و از آن به پای میله خط بکش. این خط، راستای شمال و جنوب است؛ در این فعالیت در ایران، سمت سایه شمال و سمت مقابل جنوب است. پس فقط وصل کردن دو علامت کافی نیست!

حالا برای تعیین قبلهٔ خانه یا مدرسه، از جهت جنوب به اندازهٔ زاویهٔ میل قبلهٔ شهرت به‌سوی غرب بچرخ. مثلاً در تهران، این زاویه 38∘38^\circ است. زاویهٔ شهرها یکسان نیست و لازم نیست عددهای جدول را حفظ کنی؛ کافی است روش استفاده از آن را بلد باشی.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۲

خانوادهٔ خورشید و خاستگاه آن

خانوادهٔ خورشید و خاستگاه آن

وقتی نام «سامانهٔ خورشیدی» را می‌شنوی، فقط خورشید و زمین را تصور نکن! خورشید مرکز این خانواده است و هشت سیاره، نزدیک به دویست قمر طبیعی، چند خرده‌سیاره، میلیون‌ها سیارک و اجرام سنگی دیگر هم در آن حضور دارند. سیاره‌ها و اجرام کوچک‌تر به دور خورشید می‌گردند؛ قمرها نیز همراه سیاره‌هایشان در این گردش شرکت دارند و به دور سیارهٔ خود می‌چرخند.

این خانواده چگونه شکل گرفته است؟ به باور بیشتر ستاره‌شناسان، سرچشمهٔ همهٔ اعضای آن، ابری بسیار بزرگ و چرخان از گاز و غبار بوده است. به این ابر، سحابی خورشیدی می‌گویند. پس خورشید و دیگر اعضای این سامانه، با وجود تفاوت‌هایشان، خاستگاهی مشترک دارند.

برای به‌خاطر سپردن این نکته، وسایل سفالی گوناگونی را تصور کن که همگی از یک تودهٔ گِل ساخته شده‌اند: شکل‌های متفاوت، ولی مادهٔ اولیهٔ مشترک! این مثال فقط کمک می‌کند معنای «خاستگاه مشترک» را بهتر بفهمی.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۴

سیاره چیست و چه گروه‌هایی دارد؟

سیاره چیست و چه گروه‌هایی دارد؟

اگر ناهید را در آسمان درخشان ببینی، آیا یعنی ستاره است؟ نه! سیاره از خودش نور ندارد؛ نوری که از آن می‌بینیم، بازتاب نور خورشید است؛ مثل توپی که با نور چراغ دیده می‌شود.

اما هر جسمی که دور خورشید می‌گردد، سیاره نیست. برای سیاره بودن، جسم باید علاوه بر گردش در مدار خورشید، جرم کافی داشته باشد تا گرانش آن، شکلش را تقریباً کروی کند و اجرام کوچک‌تر اطراف مدارش را جذب کند.

سیاره‌های سامانهٔ خورشیدی دو گروه دارند:

  • سنگی یا درونی: تیر، ناهید، زمین و بهرام؛ این گروه به خورشید نزدیک‌ترند.
  • گازی یا بیرونی: مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون؛ این گروه دورتر از خورشید قرار دارند.

پس برای شناخت سیاره، فقط به درخشندگی آن نگاه نکن؛ ویژگی‌های جسم و مدارش مهم‌اند. زمینِ زیر پای ما هم یکی از سیاره‌های سنگی این خانواده است!

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۴

مثال حل‌شده

در تهران، با روش سایهٔ میله راستای شمال و جنوب را پیدا کرده‌ای. طبق جدول، زاویهٔ میل قبلهٔ تهران از جنوب به سمت غرب برابر با 38∘38^\circ است. چگونه جهت قبله را مشخص می‌کنی؟

  1. ابتدا دو سوی راستای به‌دست‌آمده را مشخص می‌کنیم: در این فعالیت، سوی سایه شمال و سوی مقابل آن جنوب است.

  2. رو به جنوب می‌ایستیم؛ در این حالت، غرب در سمت راست ما قرار دارد.

  3. با نقاله، از راستای جنوب زاویه‌ای برابر با 38∘38^\circ به سمت غرب مشخص می‌کنیم.

  4. از محل ایستادن در امتداد این زاویه خطی رسم می‌کنیم؛ این خط جهت قبله را نشان می‌دهد.

جواب: برای تعیین قبله در تهران، از جهت جنوب به اندازهٔ 38∘38^\circ به سمت غرب می‌چرخیم؛ راستای به‌دست‌آمده جهت قبله است.

نکات مهم

  • خورشید عمدتاً از هیدروژن و هلیم تشکیل شده و تبدیل هیدروژن به هلیم در آن با کاهش جرم و آزادشدن انرژی همراه است.
  • با ستارهٔ قطبی در شب و سایه‌های هم‌اندازهٔ میله در روز می‌توان راستای شمال و جنوب را یافت و سپس با زاویهٔ میل قبلهٔ محل، جهت قبله را مشخص کرد.
  • اعضای سامانهٔ خورشیدی به باور بیشتر ستاره‌شناسان از سحابی خورشیدی شکل گرفته‌اند و هشت سیارهٔ آن به دو گروه سنگیِ درونی و گازیِ بیرونی تقسیم می‌شوند.

تمرین تعاملی این درس (رایگان)تمرین تعاملی این درس

درس ۴ · صفحهٔ ۱۱۴ تا ۱۱۶ · حدود ۱۳ دقیقه · تولید هوش مصنوعی

سیارات

در این درس یاد می‌گیری اعضای سامانهٔ خورشیدی را بشناسی، ویژگی‌های سیاره‌ها را با کمک جدول مقایسه کنی و تفاوت سیاره، قمر طبیعی و ماهواره را توضیح بدهی.

پیش از شروع

ماه در آسمان روشن دیده می‌شود؛ پس چرا آن را نه ستاره می‌نامیم و نه سیاره؟

روشن دیده‌شدن همیشه به معنی تولید نور نیست؛ ماه نور خورشید را بازتاب می‌دهد. ماه به دور زمین می‌گردد و قمر زمین است؛ اینکه یک جرم آسمانی به دور چه چیزی می‌گردد، در شناخت آن به ما کمک می‌کند.

خانوادهٔ خورشید

خانوادهٔ خورشید

وقتی نام سامانهٔ خورشیدی را می‌شنوی، فقط زمین و چند سیاره را تصور می‌کنی؟ این خانواده خیلی پرجمعیت‌تر است! هشت سیاره، قمرهای طبیعی، خرده‌سیاره‌ها، میلیون‌ها سیارک و اجرام سنگی دیگر، اعضای آن هستند. خورشید در این سامانه ستاره است و اعضای این خانواده در گردش به دور آن همراه‌اند؛ قمرها نیز به دور سیاره‌هایشان می‌گردند.

اما چرا به این مجموعه می‌توان گفت «خانواده»؟ بیشتر ستاره‌شناسان معتقدند که اعضای آن خاستگاه مشترکی داشته‌اند: ابری بسیار بزرگ و چرخان از گاز و غبار که «سحابی خورشیدی» نام دارد. تصور کن از مواد اولیهٔ یک ظرف خمیر، شکل‌های متفاوتی بسازی؛ متفاوت‌بودن شکل‌ها به معنی متفاوت‌بودن منشأ آن‌ها نیست. اعضای سامانهٔ خورشیدی هم اندازه‌ها و ویژگی‌های گوناگونی دارند، اما طبق این دیدگاه از همان ابر اولیه پدید آمده‌اند.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۴

سیاره چیست؟

سیاره چیست؟

آیا هر جرمی که دور خورشید می‌گردد، سیاره است؟ نه! برای شناختن سیاره، باید سه شرط را با هم بررسی کنیم:

  • در مداری به دور خورشید بگردد.
  • جرمش آن‌قدر باشد که گرانشِ خودش آن را تقریباً کروی کند.
  • بتواند اجرام کوچک‌ترِ اطراف مدارش را جذب کند.

پس یک تکه‌سنگ کوچک، فقط به دلیل گردش دور خورشید، سیاره نیست. مثل عضویت در یک تیم است: داشتن فقط یکی از شرایط عضویت کافی نیست!

سیاره‌ها از خود نور ندارند؛ روشنایی آن‌ها از بازتاب نور خورشید است. سیاره‌های سامانهٔ خورشیدی را به دو گروه تقسیم می‌کنیم: سنگی یا درونی شامل تیر، ناهید، زمین و بهرام؛ و گازی یا بیرونی شامل مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون.

حواست باشد: سنگی‌بودن به‌تنهایی شرط سیاره‌بودن نیست؛ سیاره‌های گازی هم همان شرایط اصلی را دارند.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۴

مقایسه به‌جای حفظ‌کردن

مقایسه به‌جای حفظ‌کردن

اگر بخواهی بدانی کدام سیاره بزرگ‌تر است، لازم نیست اندازهٔ همهٔ سیاره‌ها را حفظ باشی! جدول مثل برگهٔ مشخصات چند گوشی است: اول ویژگی موردنظرت را انتخاب می‌کنی، بعد مقدارهای همان ستون را مقایسه می‌کنی.

در جدول سیاره‌ها، قطر برای مقایسهٔ اندازه به کار می‌آید. زمان حرکت انتقالی هم مدت یک دور گردش سیاره به دور خورشید، یعنی طول سال آن سیاره است. حواست باشد که زمان بعضی ردیف‌ها با شبانه‌روز و بعضی با سال نوشته شده است؛ مقایسهٔ عددها بدون توجه به واحد می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

مثلاً قطر بهرام از زمین کمتر است، اما زمان گردش آن به دور خورشید بیشتر است؛ پس کوچک‌تر بودن لزوماً به معنی کوتاه‌تر بودن سال نیست. ستون‌های دیگر هم دما، تعداد قمرها و سنگی یا گازی بودن را نشان می‌دهند. در ستون دما، مقدار منفی‌تر یعنی سردتر.

هدف، حفظ عددها نیست؛ مهم این است که برای هر پرسش، ستون مناسب را پیدا کنی و از داده‌هایش دلیل بیاوری.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۴

همراهان سیاره‌ها

همراهان سیاره‌ها

ماه را شب‌ها در آسمان می‌بینیم؛ اما روشن‌بودن آن به معنی ستاره‌بودنش نیست. ماه مانند سیاره‌ها از خودش نور ندارد و نور خورشید را بازمی‌تاباند. پس چرا سیاره نیست؟ برای تشخیص، باید ببینیم مستقیماً به دور چه جرمی می‌گردد.

زمین به دور خورشید می‌گردد، ولی ماه تحت تأثیر نیروی گرانش زمین به دور زمین در گردش است؛ به همین دلیل، ماه را قمر زمین می‌نامیم. زمین فقط یک قمر طبیعی دارد: همین ماه آشنای آسمان. مسیر گردش ماه به دور زمین هم بیضی است، نه دایره‌ای کاملاً دقیق.

البته همهٔ همراهان زمین طبیعی نیستند. انسان هم دستگاه‌هایی ساخته و در مدارهای معین به دور زمین قرار داده است. این دستگاه‌ها ماهواره یا قمر مصنوعی نام دارند. بنابراین ماه و ماهواره هر دو به دور زمین می‌گردند؛ تفاوتشان این است که ماه طبیعی است، اما ماهواره ساختهٔ انسان است.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۶

ماهواره‌ها به چه کار می‌آیند؟

ماهواره‌ها به چه کار می‌آیند؟

فرض کن همراه خانواده به شهری ناآشنا رفته‌ای و با نقشهٔ گوشی مسیر را پیدا می‌کنی. تعیین موقعیت گوشی می‌تواند با کمک پیام‌های ماهواره‌های موقعیت‌یاب انجام شود. ماهواره‌ها کاربردهای دیگری هم دارند: ماهواره‌های مخابراتی به ارتباطات تلفنی و فرستادن برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی کمک می‌کنند و ماهواره‌های هواشناسی اطلاعات لازم برای پیش‌بینی هوا را فراهم می‌کنند.

چند نشانه در کنار هم، موقعیت را دقیق‌تر مشخص می‌کنند. برای درک این ایده، دو دایره تصور کن که همدیگر را در دو نقطه قطع کرده‌اند. اگر فقط بدانیم جای موردنظر روی هر دو دایره است، هنوز دو جای ممکن داریم. حالا دایرهٔ سومی اضافه کن که فقط از یکی از آن دو نقطه بگذرد؛ نقطهٔ مشترک هر سه دایره، جای موردنظر را مشخص می‌کند.

فعالیت دایره‌های کتاب، مدلی ساده برای فهم موقعیت‌یابی است؛ در سامانهٔ واقعی، گیرنده با استفاده از پیام‌های چند ماهواره موقعیت خود را تعیین می‌کند.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۶

مثال حل‌شده

با استفاده از جدول کتاب، یک سال زمین چند شبانه‌روز از یک سال ناهید طولانی‌تر است؟ زمان حرکت انتقالی زمین 365365 شبانه‌روز و ناهید 225225 شبانه‌روز است.

  1. منظور از طول سال هر سیاره، زمان یک بار گردش آن به دور خورشید است؛ پس ستون «زمان حرکت انتقالی» را می‌خوانیم.

  2. هر دو زمان برحسب شبانه‌روز داده شده‌اند؛ بنابراین برای مقایسه به تبدیل واحد نیاز نداریم.

  3. برای یافتن اختلاف، زمان کوتاه‌تر را از زمان بلندتر کم می‌کنیم: 365−225=140365-225=140.

  4. چون زمان حرکت انتقالی زمین بیشتر است، نتیجه می‌گیریم سال زمین 140140 شبانه‌روز طولانی‌تر است.

جواب: سال زمین، 140140 شبانه‌روز از سال ناهید طولانی‌تر است.

نکات مهم

  • سامانهٔ خورشیدی شامل خورشید و اجرام پیرامون آن است و بیشتر ستاره‌شناسان منشأ اعضای آن را سحابی خورشیدی می‌دانند.
  • سیاره‌ها شرایط مشخصی دارند، به دو گروه سنگی و گازی تقسیم می‌شوند و برای مقایسهٔ ویژگی‌هایشان می‌توان از جدول کمک گرفت، نه حفظ عددها.
  • قمر به دور سیاره می‌گردد و ماهواره‌ها قمرهای مصنوعی‌اند که در ارتباطات، پیش‌بینی هوا و موقعیت‌یابی به ما کمک می‌کنند.

تمرین تعاملی این درس (رایگان)تمرین تعاملی این درس

درس ۵ · صفحهٔ ۱۱۶ تا ۱۲۰ · حدود ۱۵ دقیقه · تولید هوش مصنوعی

قمر

در این درس یاد می‌گیری قمرها و کاربرد ماهواره‌ها را بشناسی، مدل سادهٔ موقعیت‌یابی را توضیح بدهی، سیارک، شهاب و شهاب‌سنگ را از هم تشخیص بدهی و راه‌های کاوش انسان در فضا را مقایسه کنی.

پیش از شروع

گوشی تو از کجا می‌فهمد کجای زمین هستی، وقتی هیچ‌کدام از ماهواره‌ها تو را نمی‌بینند؟

گوشی برای موقعیت‌یابی، پیام‌های ماهواره‌ها را دریافت می‌کند؛ لازم نیست ماهواره‌ها تو را ببینند! در مدل سادهٔ کتاب، کنار هم گذاشتن اطلاعات چند ماهواره مثل پیدا کردن نقطهٔ مشترک چند دایره است.

از ماه تا ماهواره

از ماه تا ماهواره

ماه و ماهوارهٔ هواشناسی چه شباهتی دارند؟ هر دو به دور زمین می‌گردند! قمر جرمی است که بر اثر نیروی گرانش، به دور یک سیاره گردش می‌کند. زمین تنها یک قمر طبیعی دارد: ماه. ماه در مداری بیضی‌شکل به دور زمین می‌گردد؛ گرانش زمین باعث می‌شود ماه در مدارش بماند.

اما همهٔ قمرهای زمین طبیعی نیستند. انسان هم دستگاه‌هایی ساخته و در مدار زمین قرار داده است. این ماهواره‌ها، قمرهای مصنوعی زمین‌اند و بسته به مأموریتشان، در ارتفاع‌های متفاوتی گردش می‌کنند.

مثلاً وقتی برنامه‌ای تلویزیونی از راه ماهواره پخش می‌شود، ماهوارهٔ مخابراتی در رساندن آن نقش دارد. ماهواره‌های هواشناسی به پیش‌بینی وضعیت هوا کمک می‌کنند و ماهواره‌های موقعیت‌یابی برای تعیین جای ما و مسیریابی به کار می‌روند.

پس برای تشخیص قمر، فقط طبیعی یا ساخت انسان بودنش را نپرس؛ ببین به دور چه جرمی می‌گردد.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۶

پیدا کردن جای تو

پیدا کردن جای تو

فرض کن دوستت می‌گوید: «من نزدیک مدرسه‌ام.» هنوز نمی‌دانی دقیقاً کجاست؛ اما اگر بگوید نزدیک کتابخانه هم هست، محدودهٔ جست‌وجویت کوچک‌تر می‌شود. اضافه شدن اطلاعات، جای ممکن را محدودتر می‌کند.

در مدل سادهٔ موقعیت‌یابی کتاب هم همین اتفاق می‌افتد:

  • ماهوارهٔ اول: گیرندهٔ گوشی امواج را دریافت می‌کند، اما جای آن می‌تواند هر نقطه‌ای از محدودهٔ دایره‌ای باشد؛ پس هنوز موقعیت دقیق مشخص نیست.
  • ماهوارهٔ دوم: جای ممکن گیرنده به بخش مشترک دو محدوده محدود می‌شود، ولی باز هم یک جای مشخص نداریم.
  • ماهوارهٔ سوم: در این مدل، یک نقطهٔ مشترک به دست می‌آید که جای گیرنده را نشان می‌دهد.

پس گوشی لازم نیست از بالا «دیده شود»؛ اطلاعات امواج دریافتی به تعیین موقعیتش کمک می‌کنند. یادت باشد این تصویر دایره‌ای، مدلی ساده برای فهم موقعیت‌یابی است، نه شرح همهٔ جزئیات سامانهٔ واقعی.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۷

همسایه‌های سنگی سیاره‌ها

همسایه‌های سنگی سیاره‌ها

فکر می‌کنی همهٔ اجرامی که دور خورشید می‌گردند، سیاره‌اند؟ در سامانهٔ خورشیدی، میلیاردها جرم دیگر به نام سیارک هم وجود دارند. این اجرام سنگی، مانند سیاره‌ها به دور خورشید می‌گردند؛ پس نباید آن‌ها را با قمرها که به دور سیاره‌ها می‌چرخند، یکی بدانیم.

سیارک‌ها در همه‌جا به یک اندازه پراکنده نیستند. بیش از 9090 درصد آن‌ها در ناحیه‌ای میان مدار مریخ و مدار مشتری قرار دارند. به این ناحیه، کمربند اصلی سیارک‌ها می‌گوییم.

برای تصورش، چند مسیر حلقه‌ای دور یک میدان را در نظر بگیر. میان دو مسیر، ناحیه‌ای وجود دارد که تعداد زیادی سنگ در آن پراکنده‌اند. کمربند سیارک‌ها هم یک ناحیه است، نه یک حلقهٔ جامد و به‌هم‌پیوسته! همچنین «بیشتر سیارک‌ها» در این کمربندند، نه همهٔ آن‌ها.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۷

شهاب یا شهاب‌سنگ؟

شهاب یا شهاب‌سنگ؟

فرض کن شب به آسمان نگاه می‌کنی و ردّ نوری را می‌بینی که خیلی زود ناپدید می‌شود. این پدیده شهاب نام دارد؛ ستاره‌ای نیست که از آسمان افتاده باشد! ذرات سنگ و غبار فضایی هنگام ورود به جو زمین داغ می‌شوند و می‌سوزند و این پدیدهٔ نورانی را به وجود می‌آورند.

اما اگر بخشی از یک سنگ فضایی از جو بگذرد و به سطح زمین برسد، به سنگِ رسیده به زمین شهاب‌سنگ یا شخانه می‌گوییم. پس برای تشخیص این دو، بپرس: «دربارهٔ نور در جو حرف می‌زنیم یا سنگی که به زمین رسیده است؟»

بیشتر شهاب‌سنگ‌ها در اقیانوس‌ها سقوط می‌کنند، چون اقیانوس‌ها بخش بزرگ‌تری از سطح زمین را پوشانده‌اند. به همین دلیل، هر شهاب‌سنگی هم که به زمین برسد، لزوماً پیدا نمی‌شود.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۹

کاوش با مسافر و بی‌مسافر

کاوش با مسافر و بی‌مسافر

برای شناخت جایی دور، آیا حتماً باید خودمان به آنجا برویم؟ در کاوش فضا، پاسخ «نه» است! انسان از دو راهِ مکمل استفاده می‌کند.

در سفر سرنشین‌دار، فضانوردان همراه سفینه به فضا می‌روند. انسان‌ها توانسته‌اند ماه‌ها در سفینه‌ها به دور زمین گردش کنند و حتی بر سطح ماه قدم بگذارند. البته حضور انسان، نیاز به فراهم‌کردن شرایط زندگی و حفظ ایمنی او دارد.

در کاوش بدون سرنشین، انسانی همراه سفینه نیست؛ به‌جای او، دوربین‌ها و ابزارهای علمی اطلاعات جمع می‌کنند و به زمین می‌فرستند. مثلاً مریخ‌نورد می‌تواند از سطح مریخ عکس بگیرد، بدون آنکه عکاسی کنارش ایستاده باشد!

پس «بدون سرنشین» یعنی بدون انسانِ سوار بر وسیله، نه بدون ابزار یا بدون برنامه. هر دو روش به شناخت فضا کمک می‌کنند؛ تفاوت اصلی این است که در یکی انسان به محل کاوش می‌رود و در دیگری ابزارها را می‌فرستد.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۱۹

مثال حل‌شده

چرا بیشتر شهاب‌سنگ‌ها در اقیانوس‌ها سقوط می‌کنند؟ آیا باید نتیجه بگیریم که آب، سنگ‌های فضایی را بیشتر به سوی خود می‌کشد؟

  1. شهاب‌سنگ سنگی فضایی است که پس از ورود به جو، به سطح زمین می‌رسد.

  2. اقیانوس‌ها در مقایسه با خشکی‌ها بخش بزرگ‌تری از سطح زمین را پوشانده‌اند.

  3. وقتی سطح پوشیده از آب گسترده‌تر است، احتمال افتادن یک سنگ فضایی در آن نیز بیشتر می‌شود.

  4. پس برای توضیح تعداد بیشتر سقوط‌ها در اقیانوس‌ها، کافی است وسعت بیشتر آن‌ها را در نظر بگیریم؛ نیازی به فرض جذب ویژهٔ سنگ‌ها توسط آب نیست.

جواب: بیشتر شهاب‌سنگ‌ها در اقیانوس‌ها سقوط می‌کنند، چون اقیانوس‌ها سهم بیشتری از سطح زمین دارند؛ نه به این دلیل که آب آن‌ها را بیشتر جذب می‌کند.

نکات مهم

  • قمر به دور سیاره می‌گردد و ماهواره‌های مصنوعی در ارتباطات، هواشناسی و موقعیت‌یابی کاربرد دارند؛ در مدل سادهٔ کتاب، ترکیب اطلاعات ماهواره‌ها جای گیرنده را مشخص می‌کند.
  • سیارک‌ها به دور خورشید می‌گردند و بیشترشان میان مدار مریخ و مشتری هستند؛ شهاب پدیده‌ای نورانی در جو است، اما شهاب‌سنگ به سطح زمین می‌رسد.
  • کاوش فضا هم با حضور انسان انجام می‌شود و هم با سفینه‌های بدون سرنشین مجهز به دوربین و ابزار علمی.

تمرین تعاملی این درس (رایگان)تمرین تعاملی این درس

درس ۶ · صفحهٔ ۱۲۰ · حدود ۸ دقیقه · تولید هوش مصنوعی

خواجه نصیرالدّین طوسی

در این درس یاد می‌گیری … خواجه نصیرالدّین طوسی چگونه با پایه‌گذاری مرکز علمی مراغه، گرد آوردن دانشمندان و پدید آوردن آثار علمی به تداوم دانش کمک کرد.

پیش از شروع

چطور ممکن است ساختن یک رصدخانه، نه‌فقط به شناخت آسمان، بلکه به زنده ماندن رشته‌های گوناگون دانش کمک کند؟

خواجه نصیرالدّین طوسی در مراغه فقط محلی برای رصد آسمان نساخت؛ او با پایه‌گذاری رصدخانه و کتابخانه، جایی برای آموزش و پژوهش فراهم کرد. گرد آمدن دانشمندان و پرورش شاگردان در این مرکز، به ادامهٔ فعالیت‌های علمی در روزگار حمله‌های مغول کمک کرد.

میراث علمی خواجه نصیر

میراث علمی خواجه نصیر

اگر نام کسی را در تاریخ سیاست ببینی، آیا ممکن است همان فرد یادگاری مهم در علم هم داشته باشد؟ خواجه نصیرالدّین طوسی چنین شخصیتی بود. او بخش زیادی از زندگی خود را در فعالیت‌های سیاسی گذراند و به‌عنوان اخترشناس و مشاور به دربار هلاکوخان راه یافت؛ اما میراث او فقط به سیاست محدود نشد.

کار علمی ماندگار او، پایه‌گذاری رصدخانه و کتابخانهٔ مراغه بود. رصدخانه جایی برای مشاهده و بررسی آسمان است و کتابخانه امکان دسترسی به نوشته‌ها و دانش پیشینیان را فراهم می‌کند. پس ساختن این دو، فراهم کردن امکاناتی برای کار علمی بود، نه صرفاً ساختن دو بنا.

برای مقایسه، مدرسه‌ای را تصور کن که هم آزمایشگاه دارد و هم کتابخانه: در یکی می‌توان مشاهده و بررسی کرد و در دیگری از دانسته‌های ثبت‌شده کمک گرفت. این مثال نشان می‌دهد چرا ایجاد چنین امکاناتی می‌تواند اثری ماندگار داشته باشد.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۲۰

دانش با همکاری زنده می‌ماند

دانش با همکاری زنده می‌ماند

اگر برای یک کار گروهی، اتاق و وسایل آماده باشد اما کسی تجربه‌اش را با دیگران در میان نگذارد، چقدر پیش می‌روید؟ یک مرکز علمی هم فقط با ساختمان و ابزار زنده نمی‌ماند؛ به همکاری آدم‌ها نیاز دارد.

خواجه نصیرالدّین طوسی دانشمندان بسیاری را از سرزمین‌هایی که از مغولان شکست خورده بودند، در مراغه گرد آورد. به این ترتیب، مراغه جایی برای کنار هم قرار گرفتن دانش و تجربهٔ آنان شد.

او به گردآوری دانشمندان بسنده نکرد و برای پرورش شاگردان فراوان نیز کوشید. این دو کار مکمل هم بودند: دانشمندان در آموزش و پژوهش مشارکت می‌کردند و شاگردان با یادگیری، توانایی ادامه دادن کار علمی را پیدا می‌کردند.

مثل گروهی در مدرسه که اعضای باتجربه‌اش هم مسئله حل می‌کنند و هم روش کار را به تازه‌واردها یاد می‌دهند؛ با رفتن یک نفر، همه‌چیز از نو شروع نمی‌شود.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۲۰

از ستاره‌ها تا نور و گرما

از ستاره‌ها تا نور و گرما

اگر نام «رصدخانهٔ مراغه» را بشنوی، شاید فکر کنی همهٔ پژوهش‌های آن فقط دربارهٔ ستاره‌ها بوده است؛ اما فعالیت علمی مراغه به اخترشناسی محدود نبود. در این مرکز، دربارهٔ ریاضی، فیزیک، موسیقی و حتی شعر و ادب هم آثاری نوشته شد.

برای شناخت گستردگی کار خود خواجه نصیر، به موضوع نوشته‌هایش نگاه کن: او دربارهٔ نور، رنگین‌کمان و گرما نیز نوشته بود. مثلاً اثر فارسی «قوس و قزح» به رنگین‌کمان و علت تشکیل آن در آسمان می‌پرداخت. پس پدیده‌ای که شاید هنگام بارش باران و تابش آفتاب ببینی، موضوع پژوهش او هم بوده است!

نوشتن، راهی برای ماندگار کردن دانش است. همان‌طور که یادداشت روش انجام یک آزمایش به هم‌کلاسی‌هایت کمک می‌کند دوباره آن را انجام دهند، آثار علمی هم دانسته‌ها را در اختیار دیگران می‌گذارند. گوناگونی این نوشته‌ها در مراغه کمک کرد رشته‌های مختلف دانش از حرکت بازنمانند.

کتاب درسی، صفحهٔ ۱۲۰

مثال حل‌شده

چرا برای توضیح نقش علمی مرکز مراغه، گفتنِ «در آنجا یک رصدخانه ساخته شد» کافی نیست؟

  1. ابتدا امکانات مرکز را در نظر می‌گیریم: رصدخانه و کتابخانه، زمینهٔ فعالیت علمی را فراهم می‌کردند.

  2. سپس به افراد توجه می‌کنیم: خواجه نصیر دانشمندان را گرد آورد تا آموزش و پژوهش در این مرکز جریان پیدا کند.

  3. بعد به ادامهٔ کار علمی نگاه می‌کنیم: پرورش شاگردان و نوشتن آثار گوناگون، به حفظ و انتقال دانش کمک می‌کرد.

  4. نتیجه می‌گیریم که اهمیت مراغه فقط در ساختمان آن نبود، بلکه در مجموعهٔ امکانات، افراد و فعالیت‌های علمی آن بود.

جواب: زیرا ماندگاری دانش فقط به وجود ساختمان وابسته نیست؛ حضور دانشمندان، آموزش شاگردان و پدید آمدن نوشته‌های علمی، دانش را گسترش می‌دهد و به نسل‌های بعد می‌رساند.

نکات مهم

  • خواجه نصیرالدّین طوسی در کنار فعالیت‌های سیاسی، با پایه‌گذاری رصدخانه و کتابخانهٔ مراغه میراثی علمی بر جای گذاشت.
  • گرد آمدن دانشمندان و پرورش شاگردان در مراغه، به ادامه یافتن آموزش و پژوهش کمک کرد.
  • آثار علمی مراغه و خواجه نصیر به اخترشناسی محدود نبود و حوزه‌هایی مانند ریاضی، نور و گرما را نیز در بر می‌گرفت.

تمرین تعاملی این درس (رایگان)تمرین تعاملی این درس

درس‌های فصل ۱۰ را تعاملی بخوان

در پنل یادگیری 1xAi هر کدام از این درس‌ها قدم به قدم پیش می‌رود: بعد از هر بخش یک سوال کوتاه، بعد مثال حل‌شده و در پایان برگهٔ خروج. جوابت ثبت می‌شود و سوال‌های هر درس در روزهای بعد برای مرور برمی‌گردند. درس‌های تعاملی رایگان‌اند؛ فقط تصحیح پاسخ کوتاه سهمیهٔ روزانهٔ رایگان دارد.

ساختن حساب رایگان است و بعد از ثبت‌نام مستقیم به همین بخش از پنل برمی‌گردی.

فصل ۱۰ علوم نهم · رایگان